چرکنویس های تنهایی ام

sedighehashemi — Wed, 13 Aug 2008 06:08:18 GMT

i love you

not only for what you are

but for what i am

when i am with you

i love not only for what

you have made of your self

but for what

you are making of me

i love you

for the part of me

that you bring out;

i love you

for putting your hand

into my heaped-up heart

and passing over

all the foolish,weak things

that you cant help

dimly seeng there,

and for drawing out

into the light

all the beautiful belongings

that no one else had looked

quite for enough to find

sedighehashemi — Sun, 10 Aug 2008 18:44:59 GMT

فلسفه حیات

sedighehashemi — Sun, 10 Aug 2008 18:17:18 GMT

ساحل افتاده گفت : « گر چه بسي زيستم

هيچ نه معلوم شد آه كه من كيستم .»

موج ز خود رفته اي، تيز خراميد و گفت :

« هستم اگر مي روم گر نروم نيستم . »

" محمد اقبال لاهوري "

موج ز خود رفته رفت

ساحل افتاده ماند .

اين، تن فرسوده را،

پاي به دامن كشيد؛

و آن سر آسوده را،

سوي افق ها كشاند .

ساحل تنها، به درد

در پي او ناله كرد:

- (( موج سبكبال من،

بي خبر از حال من،

پاي تو در بند نيست !
بر سر دوشت، چو من،

كوه دماوند نيست !

" هستم اگر مي روم " ! خوشتر ازين پند نيست .

بسته به زنجير را ليك خوش آيند نيست . ))

ناله خاموش او، در دلم آتش فكند

رفتن؟ ماندن؟ كدام؟ اي دل انديشمند ؟

گفت : - (( به پايان راه، هر دو به هم مي رسند ! ))

عمر گذر كرده را غرق تماشا شدم :

سينه كشان همچو موج، راهي دريا شدم

هستم اگر ميروم، گفتم و رفتم چو باد

تن، همه شوق و اميد، جان همه آوا شدم

بس به فراز و نشيب، رفتم و باز آمدم،

زآنهمه رفتن چه سود؟ خشت به دريا زدم !

شوق در آمد ز پاي، پاي درآمد به سنگ

و آن نفس گرم تاز، در خم و پيچ درنگ؛

اكنون، ديگر، دريغ، تن به قضا داده است !

موج ز خود رفته بود، ساحل افتاده است !

"فریدون مشیری"

دریا

sedighehashemi — Sun, 10 Aug 2008 16:18:18 GMT

افكند صبحگاه در آيينه چون نگاه

در لا به لاي موي چو كافور خويش ديد

يك تار مو سياه!

در ديگاه مضطربش اشك حلقه زد

در خاطرات تيره و تاريك خود دويد

سي سال پيش نيز در آيينه ديده بود

يك تار مو سپيد!

در هم شكست چهره ي محنت كشيده اش

دستي به موي خويش فرو برد و گفت "واي!"

اشكي به روي آينه افتاد و ناگهان

بگريست هاي هاي!

درياي خاطرات زمان گذشته بود

هر قطره اي كه بر رخ آيينه مي چكيد

در كام موج، ضجه ي مرگ غريق را

از دور مي شنيد

طوفان فرو نشست، ولي ديدگان پير

مي رفت باز در دل دريا به جستجو

در آب هاي تيره ي اعماق خفته بود

يك مشت آرزو...!

"فریدون مشیری"

sedighehashemi — Sat, 09 Aug 2008 08:05:33 GMT

بینایی ره گم کرد.

یاری کن,

و گره زن نگاه من و خودت باهم

باشد که تراود در من, همه تو....

"سهراب سپهری"

sedighehashemi — Sat, 09 Aug 2008 07:44:18 GMT

در جوی زمان,در خواب تماشای تو می رویم.

سیمای روان, با شبنم افشان تو می شویم.

پرهایم؟

پرپر شده ام, چشم نویدم.

به نگاهی تر شده ام.

این سو نه, ان سویم.

و در ان سوی نگاه, چیزی را می بینم,چیزی را می جویم...

سنگی می شکنم, رازی با نقش تو می گویم.

بر گ افتاد.

نوشم باد: من زنده به اندوهم...

ابری رفت ,من کوهم:می پایم...

من بادم:می پویم...

در دشت دگر, گل افسوسی چو بروید. می ایم, می بویم.

"سهراب سپهری"

sedighehashemi — Fri, 08 Aug 2008 12:23:18 GMT

بام را بر افکن,و بتاب,که خرمن تیرگی اینجاست

بشتاب,در ها را بشکن,وهم را دو نیمه کن, که منم

اندوه مرا بچین, که رسیده است.

دیری است,که خویش را رنجانده ایم و روزن اشتی بسته است.

مرا بدان سو بر,به صخره برتر من رسان,که جدا مانده ام.

به سر چشمه "ناب هایم" بردی, نگین ارامش گم کردم, و گریه سر دادم.

فرسوده راهم, چادری کو میان شعله و باد, دور از همهمه خوابستان؟

و مبادا ترس اشفته شود,که ابشخور جاندار من است.

و مبادا غم فرو ریزد, که بلند اسمانه زیبای من است.

صدا بزن, تا هستی به پا خیزد, گل رنگ بازد, پرنده هوای فراموشی کند.

ترا دیدم, از تنگنای زمان جستم.

ترا دیدم ,شور عدم در من گرفت.

و بیندیش, که سودایی مرگم.

کنار تو, زنبق سیرابم.

دوست من, هستی ترس انگیز است.

به صخره من ریز, مرا در خود بسای, که پوشیده از خزه نامم.

برویی, که تری تو,چهره خواب الود مرا خوش است.

غوغای چشم و ستاره فرو نشست ,بمان تا شنوده اسمان ها شویم.

به در ا, بی خدایی مرا بیاگن, محراب بی اغازم شو.

نزدیک ای, تا من سراسر "من" شوم...

"سهراب سپهری"

به که باید دل بست؟!

sedighehashemi — Tue, 05 Aug 2008 12:24:18 GMT

به که باید دل بست؟!

به که شاید دل بست؟!

سینه ها جای محبت همه از کینه پر است

هیچ کس نیست که فریاد پر از مهر ترا گرم پاسخ گوید

نیست یک تن که در این راه غم الوده ی عمر,

قدمی راه محبت پوید

خط پیشانی هر جام خط تنهایی ست

همه گلچین گل امروزند,

در نگاه من و تو حسرت بی فردایست...

به که باید دل بست؟!

به که شاید دل بست؟!

نقش هر خنده که بر روی لبی میشکفد,

نقشه شیطنتی ست

در نگاهی که تو را وسوسه عشق دهد, حیله پنهانی ست...

زیر لب زمزمه شادی مردم برخاست,

هر کجا مرد توانایی بر خاک نشست...

به که باید دل بست ؟!

به که شاید دل بست؟!

همه بر درد کسان می نگرند,

لیک دستی بزنند از پی در مان کسی...

از وفا نام مبر انکه وفا خواست کجاست؟!

ریشه عشق فسرد...

واژه دوست گریخت...

سخن ازعشق مگو, عشق کجا؟! دوست کجا؟!

دست گرمی که ز مهر بفشارد دستت را در همه شهر مجوی...

گل اگر در باغ به تو لبخند زند بنگرش لیک مبوی...

لب گرمی که زعشق, بنشیند بر لبت به همه عمر مخواه

سخنی کز سر راز زده در جانت چنگ, به لبت نیز مگوی...

سکه زرد وسفید که به سقف فلک است

سکه نیرنگ است,

بهر فریب من و تست,

سکه صد رنگ است

هر زمان دیدم این گنبد خضرای بلند

گفتم با دل خویش :"مزرع سبز فلک دیدم و بس نیرنگش"

اسمان با من و تو بیگانه ست

خویش در راه فریب,

دوست در راه نفاق,

اشنا بیگانه...

شاخه عشق شکست...

اهوی مهر گریخت...

تار پیوند گسست...

به که باید دل بست؟!

روز مبادا

sedighehashemi — Sun, 03 Aug 2008 17:29:00 GMT

وقتی تو نیستی
نه هست های ما
چونانکه بایدند
نه باید ها ...
مثل همیشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض می خورم
عمری است
لبخندهای لاغر خود را
در دل ذخیره می کنم :
باشد برای روز مبادا !
اما
در صفحه های تقویم
روزی به نام روز مبادا نیست
آن روز هر چه باشد
روزی شبیه دیروز
روزی شبیه فردا
روزی درست مثل همین روزهای ماست
اما کسی چه می داند ؟
شاید
امروز نیز روز مبادا باشد!
وقتی تو نیستی
نه هست های ما
چونانکه بایدند
نه باید ها ...
هر روز بی تو
روز مباداست !

"قیصر امین پور"

من چنینم

sedighehashemi — Thu, 31 Jul 2008 18:40:18 GMT

درد های من
جامه نیستند
تا ز تن درآورم
" چامه و چکامه " نیستند
تا به " رشته ی سخن " در آورم
نعره نیستند
تا ز " نای جان " برآورم
دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی است
دردهای من
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است...
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نامهایشان
جلد کهنه ی شناسنامه هایشان
درد می کند
من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده ی سرودنم
درد می کند
انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است
دردهای پوستی کجا ؟
درد دوستی کجا ؟
این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
دردهای آشنا
دردهای بومی غریب
دردهای خانگی
دردهای کهنه ی لجوج
اولین قلم
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است
دست سرنوشت
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم ؟
درد
رنگ و بوی غنچه ی دل است
پس چگونه من
رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم ؟
دفتر مرا
دست درد می زند ورق
شعر تازه ی مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف می زنم ؟
درد ، حرف نیست
درد ، نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم ؟

"قیصر امین پور"