حرفهایی هست برای گفتن,که اگر گوشی نبود نمی گویم و حرفهایی هست برای نگفتن,حرفهایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرو نمی اورد.حرفهای شگفت, زیبا و اهورایی همین هایند و سرمایه ماورایی هر کس به اندازه حرف هاییست که برای نگفتن دارد.حرفهایی بی تاب و طاقت فرسا که همچون زبانه های بیقرار اتش اند.و کلماتش هر یک انفجاری را به بند کشیده اند.کلماتی که پاره های بودن ادمی ست. اینان همواره در جستجوی مخاطب خویش اند.اگر یافتند یافته می شوند و در صمیم وجود او ارام می گیرند و اگر مخاطب خویش را نیافتند, نیست.و اگر او را گم کردند, روح را از درون به اتش می کشند.

 هر لحظه حرفی در ما زاده می شود.هر لحظه دردی سر بر می اورد و هر لحظه نیازی از اعماق مجهول روح پنهان و رنجور ما جوش می کند.اینها بر سینه می ریزند و راه فراری نمی یابند.مگر این قفس کوچک استخوانی گنجایش اش چه اندازه است؟

 پیش از ان که بیندیشی که چه بگویی بیندیش که چه می گویم.

برای دیدن برخی رنگ ها و فهمیدن برخی حرفها از نگریستن و اندیشیدن کاری ساخته نیست.باید از انجا که نشسته ایم برخیزیم... قرار گاهمان را در جهان عوض کنیم.

 فهمیدن و نفهمیدن...هر چه می خواهی باش اما...ادم باش!چقدر نشنیدن ها و نشناختن ها و نفهمیدن هاست که به این مردم, اسایش و خوشبختی بخشیده است!!! مگر نمی دانی بزرگترین دشمن ادمی فهم اوست؟ پس تا می توانی خر باش تا خوش باشی! امروز گرسنگی فکر از گرسنگی نان فاجعه انگیز تر است. برای خوشبخت بودن به هیچ چیز نیاز نیست جز به نفهمیدن...!

خداوند نعمت بزرگی که به ادم ها داده است اینست که از شنیدن سکوت عاجزند و از این روست که همه اسوده و خوش زندگی می کنند....

عشق و ایمان در اوج پروازش از سطح ستایش ها می گذرد و معشوق در انتهای سعودش در چشم عاشق سراپا غرق سرزنش می شود و این هنگامیست که دوست استحقاق بخشیده شدنش را در چشم دوست از دست می دهد.

کسی که نمی خواهد بببیند پلک هایش را بی ثمر چرا بگشاید؟ انگاه که هیچ چیز در زندگی به دیدن نیارزد, انگاه که هیچ تماشایی نیست, دریغ است که نگاهی را که جز برای دیدارهای پرشکوه و ارزشمند ساخته اند بیهوده به هدر داد.

زندگی خوردن و خوابیدن نیست.

انتظار و هوس و دیدن و نادیدن نیست

زندگی چون گل سرخی ست

پر از خار و پر از برگ و پر از عطر لطیف

یادمان باشد اگر گل چیدیم

عطرو برگ و گل و خار

 همه همسایه دیوار به دیوار هم اند

"دکتر علی شریعتی"